SATL | Schiphol regeert; Beknopte geschiedenis verkeerverdelingsregeling (VVR) Schiphol – Lelystad

In het steeds maar uitbreidende dossier van Lelystad Airport heeft de VVR verkeersverdelingsregeling altijd een centrale rol gespeeld. Het is van het begin af aan nooit de bedoeling geweest dat er op Lelystad Airport 'autonome groei' zou plaatsvinden. Lelystad Airport had alleen bestaansrecht om vluchten van Schiphol over te nemen, opdat er op Schiphol ruimte vrij zou komen voor intercontinentale vluchten.In de loop der jaren is hier zoveel over gepraat en gedraaid dat we alles op dit dossier eens op een rijtje hebben gezet en dit heeft geresulteerd in een heus boek. (Bron: SATL)


Download

SATL-Schiphol regeert - kopie
.pdf
Download PDF • 6.72MB

Titel

Beknopte geschiedenis verkeerverdelingsregeling (VVR) Schiphol – Lelystad Airport


Auteur

Samenwerkende Actiegroepen Tegen Laagvliegen (SATL)

Type

Boek Jaar van Publicatie

2020


Belangrijkste bevindingen

In het Aldersakkoord (2008) is overeengekomen dat Lelystad Airport (met Eindhoven) het vakantieverkeer van Schiphol moet overnemen en dat Schiphol de vrijgekomen capaciteit gaat gebruiken voor mainport relevant transfer/hubverkeer. Dit vormt de ruggengraat van het selectiviteitsbeleid. Drie moties onderstrepen dat deze reallocatie de exclusieve bestaansgrond van Lelystad Airport vormt en dat voor autonome groei op Lelystad geen plaats is. Voor dit historisch overzicht is nagegaan hoe Schiphol en het ministerie (ambtenaren en bewindslieden) hiermee zijn omgegaan. Hier de belangrijkste bevindingen. Het luchthavenbesluit Lelystad Airport van 2015 is het scharnierpunt.


1. Al in 2007 weten Schiphol en het ministerie dat vrijwillige verplaatsing van vakantieverkeer op forse weerstand stuit bij de vliegmaatschappijen. Dit besef is in de jaren 2012-2014 versterkt.


2. Vanaf 2007 is bij beide bekend dat een verkeersverdelingsregeling (VVR), bedoeld om de selectiviteitsdoelen zeker te stellen, een juridisch mijnenveld is, omdat de exclusieve reallocatie die Nederland beoogt op gespannen voet staat met de Europese regelgeving. Hiervoor en voor andere nadelen is tussen 2007 en 2013 gewaarschuwd in diverse, vaak niet actief met de Kamer gedeelde, rapporten.


3. Schiphol laat zich weinig gelegen liggen aan het Aldersakkoord. Het bedrijf stuurt vanaf 2007 aan op vrijwillige verplaatsing én autonome groei en doet met betrekking tot zijn capaciteitsbeleid weinig tot niets aan de selectiviteit, niet op Schiphol, niet op Eindhoven en niet voor Lelystad. Het belang van het Aldersakkoord is voor de Schiphol Group gelegen in de groeimogelijkheden die het biedt.


4. In mei 2013 schuift de top van het ministerie, Schiphol en de KLM achter de schermen de VVR als onbruikbaar terzijde, zonder een alternatief te hebben.


5. In de loop van 2013 en 2014 maakt Schiphol het ministerie duidelijk dat autonome groei onafwendbaar is en het geeft dit in april 2014 een plaats in zijn businessplan voor Lelystad.


6. Het ministerie heeft zich tot 2017 niet in Brussel vergewist van haar speelruimte, iets wat in de Kamer al in 2011 is geopperd.


7. Het parlement is stelselmatig niet of niet adequaat geïnformeerd over de problemen met het ‘verleiden’ van de vliegmaatschappijen en de juridische kwetsbaarheid van de beoogde VVR. De vernietigende conclusies die in mei 2013 achter de schermen over de VVR zijn getrokken, worden niet met de Kamers gedeeld. Schiphol heeft op de informatievoorziening veel invloed kunnen uitoefenen.


8. Het luchthavenbesluit van 2015 is gebaseerd op een laakbaar onjuiste voorstelling van zaken van (a) de businesscase van Lelystad Airport; en (b) de borging van het selectiviteitsbeleid. 4


9. De problemen om in de jaren 2017 – 2019 bij de betrokken partijen en de Europese Commissie instemming voor een VVR te krijgen, zijn terug te voeren op het in de voorgaande jaren willens en wetens negeren van de waarschuwingen.


10. Voor Schiphol en de verantwoordelijke bewindslieden Joop Atsma, Wilma Mansveld en Cora van Nieuwenhuizen was - of werd op enigerlei moment - Lelystad Airport geen middel om het selectiviteitsbeleid gestalte te geven, maar doel op zich. Het overzicht maakt duidelijk dat het Lelystad Airport-beleid van meet af aan op drijfzand rust. De insiders wisten dit, maar verzwegen of verdoezelden het. Het is aannemelijk dat is aangestuurd op een voldongen feit: een kant-en-klare luchthaven, waarvoor uiteindelijk, zogenaamd ‘onvoorzien en à contrecoeur’, de principes maar moeten wijken.


Bron: Samenwerkende Actiegroepen Tegen Laagvliegen (SATL)